ÂLİ İMRAN SURESİ 151-155. AYETLER -1- BÖLÜM

Esad Mansur

Bu ayetlerde şu hakikatleri açıklarız:

-          Kâfirlerin Müslümanlardan korkmalarının sebepleri

-          Ruhani, manevi ve maddi güçler

-          Kâfirlerin cezası korku içerisinde yaşamak

-          Müminlerin ödülü ise emniyettir

-          Hezimetin sebepleri

-          İmtihan etmenin lüzumu

-          İnsanın içindeki olanlar

-          Şeytanın rolü

-          Halim olmak

سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُواْ بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ وَبِئْسَ مَثْوَى الظَّالِمِينَ وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّهُ وَعْدَهُ إِذْ تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ وَعَصَيْتُم مِّن بَعْدِ مَا أَرَاكُم مَّا تُحِبُّونَ مِنكُم مَّن يُرِيدُ الدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ الآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى الْمُؤْمِنِينَ إِذْ تُصْعِدُونَ وَلاَ تَلْوُونَ عَلَى أحَدٍ وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غُمَّاً بِغَمٍّ لِّكَيْلاَ تَحْزَنُواْ عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَ مَا أَصَابَكُمْ وَاللّهُ خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ثُمَّ أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّن بَعْدِ الْغَمِّ أَمَنَةً نُّعَاسًا يَغْشَى طَآئِفَةً مِّنكُمْ وَطَآئِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ أَنفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ يَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ الأَمْرِ مِن شَيْءٍ قُلْ إِنَّ الأَمْرَ كُلَّهُ لِلَّهِ يُخْفُونَ فِي أَنفُسِهِم مَّا لاَ يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كَانَ لَنَا مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ مَّا قُتِلْنَا هَاهُنَا قُل لَّوْ كُنتُمْ فِي بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ وَلِيَبْتَلِيَ اللّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحَّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ وَاللّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْاْ مِنكُمْ يَوْمَ الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا كَسَبُواْ وَلَقَدْ عَفَا اللّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ

“Allah’ın hakkında hiç bir delil indirmediği şeyleri O’na ortak koşmalarından dolayı kâfirlerin kalplerine büyük korku salacağız. Onların geleceği de Cehennem’dir. İşte zalimlerin varacağı yer ne kadar kötüdür. Allah size olan zaferle vadini yerine getirdi. Şöyle ki; O’nun izniyle onlara dokunarak onları öldürüyordunuz ama Allah size sevdiğinizi (zaferi) gösterdikten sonra ne zaman siz isyan edip çekişmeye başladınız ve savaştan kaçtınız o zaman size hezimet geldi. Sizden dünyayı isteyen var, ahireti de isteyen vardır. Ondan sonra sizi imtihan etmek için ellerinizi onların üzerinden kaldırdı. Yine de Allah sizi affetmiştir. Allah müminlere karşı çok lütufkârdır. Şöyle ki; Rasul arkanızdan çağırdığı halde siz savaş alanından uzaklaşıyorsunuz ve hiçbiriniz bakıp dönmüyor. Bu nedenle Allah size keder üzerine keder verdi ki gerek elinizden gidene, gerekse başınıza gelene üzülmeyesiniz. Allah yaptıklarınızdan haberdardır. Sonra o kederin arkasında Allah size emniyet indirdi ki; uyuklama hali bir kısmınızı kaplıyordu. Kendi canının kaygısına düşmüş bir grup da Allah’a haksız yere cahiliye devrindekine benzer düşüncelere kapılıyorlar. Şöyle diyorlar: Bu işten bize ne? De ki bu iş ve bütün işler Allah’ın elindedir. Onlar sana açıklamadıklarını içlerinde gizliyorlar ve şöyle diyorlar: Bu işten bize bir şey olsaydı burada öldürülmezdik. Onlara şöyle de: Evlerinizde kalmış olsaydınız bile öldürülmesi taktir edilmiş olanlar öldürülüp düşecekleri yerlere kendiliklerinden çıkıp giderlerdi. Allah içlerinizdekini yoklamak ve kalplerinizdekileri temizlemek için böyle yaptı. Allah içinizde ne varsa hepsini bilir. İki ordu karşılaştığı gün savaş meydanını bırakıp gidenleri sırf işledikleri bir kısım günahlar yüzünden şeytan yerlerinden kaydırdı. Yine de Allah onları affetti. Muhakkak Allah bağışlayıcı ve halimdir.”

Bu ayette Allah müminlere güç ve moral vererek kâfirlerin kalplerine korku salacağına söz veriyor. Bu şekilde müminler kâfirlerden korkmayacak, çünkü kâfirler kendilerinden korkmaktadır ve bu nedenle kendilerine karşı sebat göstermeyeceklerdir. Müslümanlar bu hakikati bilince cesaret göstererek kendileriyle savaşan kâfirlere korkusuzca saldıracaklar.

Nitekim savaşanlar maddi güçleri ne kadar fazla olursa olsun eğer moralleri bozuksa ve kalplerinde korku varsa savaşı terk edip kaçarlar. Bu sebeple Müslümanlar her zaman sayıları ve silahları az olmasına rağmen kendilerinden sayı ve silah açısından kat kat olan düşmanlarını yendiler. Bu nedenle en kuvvetli güç ve faktör ruhani güçtür. Bu da Allah’a tam tevekkül etmek, O’nun ipine sarılmak, dinine bağlanmak, O’nun sözlerine inanmak ve vadine güvenmek, Cenneti’ne girmeyi ummak ve O’nun rızasını hedef edinmekle elde edilir.  Müslümanlar ruhani güç sahibi oldukları için hep güçlü ve cesur olur ve düşmanları üzerine korkusuzca ölümden korkmadan, daha doğrusu Allah uğrunda ölümü temenni ederek kendilerini atarlar.

Kâfirler ise ya manevi güçle ya da maddi güçle savaşırlar. Manevi güç ırkla ve kavimle övünerek milliyetçilik, memleketlerini severek vatancılık, kendi cesaretleriyle övünerek kişisellik gibi şeylerde tezahür eder. Halkını, ırkını, kabilesini ve aşiretini sevdiğini, diğerlerine tercih eder veya üstün göstererek onları savunmaya ve onlar uğrunda ölmeye hazır olur, böylece kendisinin mutlu olduğunu zanneder. Çöl olsa bile daima yaşadığı memleket olan vatanı sever, her toprağa tercih eder onu savunmaya çalışır. Her şey vatan için ve önce vatan gibi sözler sarf ederek kendini tatmin etmeye çalışır. Kişisel cesaretini ve üstünlüğünü göstererek de savaşır. Buna manevi güç denilir.

Maddi güç ise sadece dünyevi bir arzu, mal, mülk ve para veya ganimet için savaşmaya hazır olmaya maddi güç denilir. Bu durumda insan zarar görecekse savaşı terk eder. Çünkü hesapları maddidir, kazancım yoksa ne için savaşayım, der. O nedenle münafıklar eğer bir ganimet varsa savaşmaya gitmeye çalışırlar. Şiddetli savaş, zarar, uzak yer, sıcaklık ve kötü şartlar varsa bahane uydurup kaçmaya çalışırlardı. Tevbe Suresi 42-49. ayetlerde, Ahzab Suresi 12-20. ve Fetih Suresi 15-16. ayetlerde onların bu durumları anlatıldı.

En kuvvetli güç ruhani güçtür. Bu da Müslümanlarda tecelli eder. Bu şekilde kâfirler Müslümanlardan korkarlar ve onların önünden daima kaçarlar. Bu nedenle kâfirler Müslümanları siyasi olarak aldatmaya çalışırlar, onlara gelin görüşelim derler, yalan söylerler, yem vermeye çalışırlar, onları fikren ve siyaseten saptırmaya çalışırlar, başlarına ajanlarını getirmeye de çalışırlar ve bu ajanlar vasıtasıyla onları yenmeye çalışırlar. Müslümanlar çoğu zaman ve özellikle asrımızda bu nedenlerle yenilgiye uğradılar. Zira onların Hilafet Devleti ve halifesi yoktur, başlarında hep ajanlar vardır, kâfirleri dost edinenler veya şöhret, makam, mülk ve kendi çıkarlarını düşünen ve Allah’ın dinini devletten ve siyasetten uzaklaştıran kimseler vardır. Bunlar Müslümanları aldatma işinde ustadırlar.

Bu kâfirler Allah’ın hakkında hiç bir delil indirmediği şeyleri O’na ortak koşmalarından dolayı kalplerine korku salındı. Allah’tan kesin bir delil gelmediği halde şirke koştular. O’nun dışında ilah edindiler veya O’nunla beraber ilah kabul etmektedirler. Allah’ın ulûhiyet ve rububiyet sıfatlarına ortak tuttuklarında şirk koşmuş olurlar. Allah Celle Celâlehû Tevbe Suresi 31. ayette şöyle buyurdu:

اتَّخَذُواْ أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُواْ إِلاَّ لِيَعْبُدُواْ إِلَهًا وَاحِدًا لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا يُشْرِكُونَ

“(Yahudiler ve Hristiyanlar) Hahamları ve rahiplerini Allah’tan başka rabler edindiler. Meryem oğlu Mesihi de. Oysa kendilerine yalnız tek ilah olan Allah’a ibadet etmeleri emredildi. Ondan başka ilah yoktur. O onların ortak koştukları şeylerden münezzehtir.”

Udey bin Hatem adlı bir kişi Hristiyan iken bu ayeti duyunca: “Ey Muhammed! Onlar hahamlarına ve rahiplerine ibadet etmediler! deyince Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ona şöyle dedi: “Onlara haramı helal ve helalı haram kılmadılar mı? Evet deyince Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem işte onlara ibadet etmek budur, dedi.” ( İbni Hanbel, Tirmizi ve İbni Cerir)

İşte, Yahudiler ve Hristiyanlar hahamlarının kıldıkları helal ve harama uydukları için onları Allah’tan başka ilah edinmiş oldular ve onlara ibadet etmiş oldular.

Müşrik Araplar da Allah’ın indirdiğine ve Rasulüne tâbi olun ve uyun denilince; hayır, ata ve babalarımıza tâbi olacağız, yollarını izleyeceğiz ve dediklerine uyacağız dediler. (Bakara 170, Maide 104)

Buna göre kim Allah’ın indirdiği dışında helal ve haramı, yani; Kur’an ve Sünnet dışında serbestlik ve yasaklık gösterirse veya kanunları çıkartırsa kendini Allah dışında bir rab ve ilah tayin etmiş olur. Kim de bunlara uyarsa onları rab edinmiş ve onlara ibadet etmiş olur. Bunlar zalim olurlar. Allah’a haksızlık yaptılar, çünkü şirk koştular. Oysa en büyük zulüm şirktir. (Lokman 13)  

Bu tip insanların cezası hem dünyada hem ahirette pek ağırdır. Ahirette cezaları Cehennem’dir. Dünyada cezaları değişik şekillerde olur. Bunlardan biri korku içerisinde yaşamaktır ve özellikle Müslümanlardan korkmalarıdır. Müslümanlar güçsüz olsalar bile kâfirler onlardan korkarlar. Allah Müslümanların elliyle de onları cezalandırır. Allah Tevbe Suresi 14. ayette şöyle buyurdu:

قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ وَيَنصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِينَ

“Onlarla (kâfirlerle) savaşın ki Allah ellerinizle onlara azap versin, onları rezil etsin, sizi onlara üstün getirsin ve müminlerin göğüslerini ferahlandırsın.”

Nitekim en tehlikeli ve kötü şey korku içerisinde yaşamak ve karşı taraftan korkmaktır. Müminler ise, hep emniyette ve korkusuzca yaşarlar. Savaşta bile korkmazlar ve emniyeti hissederler. Bu nedenle imanlarına herhangi bir zulüm yani şirki karıştırmayanlar için emniyet ve huzur vardır. (Enam 82) Allah savaşırken onların kalplerine emniyeti ve huzuru sokar. (Enfal 10-11, Tevbe 26, Fetih 4)

Yine Nur Suresi 55. ayette Allah; iman edip salih amel yapanlara şu sözü verdi: Onlar yeryüzünde kendi dinini uygulayan halife ve hükümran olacaklar, kendileri için seçip razı olduğu dinlerini egemen kılacak ve korkuları kaldırıp emniyet içerisinde yaşayacaklar. Böylece Allah’a ortak koşmadan ibadet edecekler. Yalnız O’nun dinine tâbi olurlar, O’nun emir ve nehylerini yerine getirirler. Sonra bunu inkâr ederlerse onlar fasıktır, doğru yoldan ayrılmış olanlardır.    

Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle dedi: “Bir ay kadar yürüyüş mesafesinin uzaklığında düşmanın benden korkmasıyla zafer sahibi oldum.” (Buhari ve Müslim) Bu da Rasul’e has değildir, Müslümanlar Allah’ın dinine bağlı olarak bu din için mücadele ederlerse Allah düşmanlarının kalplerine korku salar ve onların üstüne getirir. Böylece müminlere zafer verir. Bunun delili yukarıdaki ayettir ve ifadesi bütün Müslümanları kapsar.

Ayrıca Enfal Suresi 12.  ve 13. ayette Allah Celle Celâlehû şöyle buyurdu:

إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلآئِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُواْ الَّذِينَ آمَنُواْ سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرَّعْبَ فَاضْرِبُواْ فَوْقَ الأَعْنَاقِ وَاضْرِبُواْ مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ شَآقُّواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَمَن يُشَاقِقِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ شَدِيدُ الْعِقَابِ

“Rabbin Meleklere şöyle vahyetti: Ben sizinle beraberim, müminlere sebat verin. Kâfirlerin kalplerine büyük korku salacağım. Onların boyunlarını vurun ve onların her parmağını da vurun. Zira onlar Allah ve Rasulüne karşı geldiler. Kim Allah’a ve Rasulüne karşı gelirse bilsin ki kesin olarak Allah’ın azabı pek şiddetlidir.”

Allah Celle Celâlehû kâfirlerin kalplerine korku salacağım diye müminlere söz verdikten sonra bu sözü yerine getirdiğini gösterdi. Bu nedenle şöyle dedi:

“Allah size olan zaferle vadini yerine getirdi. Şöyle ki; O’nun izniyle onlara dokunarak onları öldürüyordunuz ama Allah size sevdiğinizi (zaferi) gösterdikten sonra ne zaman siz isyan edip çekişmeye başladınız ve savaştan kaçtınız o zaman size hezimet geldi. Sizden dünyayı isteyen var, ahireti de isteyen vardır. Ondan sonra sizi imtihan etmek için ellerinizi onların üzerinden kaldırdı. Yine de Allah sizi affetmiştir. Allah müminlere karşı çok lütufkârdır.” İşte Allah müminlere sözünü yerine getirdi. Fakat oradaki müminler Uhud Dağı’ndan inerek Rasul’ün emrine isyan edip çekişmeye başlayınca onlara hezimet geldi. Oysa kâfirlere dokunarak onları kolayca öldürüyorlardı.

Bunun manası müminlerin hezimete veya yenilgiye uğramalarının baş sebepleri; Allah’a ve Rasulüne isyan etmek, dünyayı ahirete tercih etmek ve çekişmektir.  Bundan dolayı daha önce müminler kâfirlere dokunarak onları kolayca öldürdükten sonra Allah müminlerin ellerini kâfirlerin üzerinden kaldırdı. Artık onları kolayca öldüremiyorlar, zor duruma düşerek savunmaya geçtiler. Dünyayı ahirete tercih edenler savaş meydanını terk etti, Rasulullah’ı yalnız bırakıp kaçtılar. Ancak ahireti dünyaya tercih eden bir grup mümin müstesnadır. Bu şekilde Allah müminleri imtihan etti. Dünyayı ahirete tercih eden ile ahireti dünyaya tercih eden, sebat gösteren ile göstermeyenler, Rasul’e itaat eden ile isyan edenleri birbirinden ayırdı. Zaferle ve hezimetle denedi. Zafer olunca bazıları Rasul’ün emrine muhalefet ederek ganimetlere göz diktiler. Bazıları da düşmanın saldırısını görünce kaçtılar. Bunlar böylece imtihan edildiler.

Buna rağmen Allah müminleri affetti. Çünkü Allah müminlere lütufkârdır. Allah pek merhametlidir, onlar suç işlese de onlara belli cezalar vererek onların günahlarını siler, böylece de onları affetmiş olur.  Fakat onları imtihan ettikten ve hezimetle cezalandırdıktan sonra affetti. Artık cezalarını aldılar. Onlara daha ağır ceza vermeden ve belli bir ceza ile yetinerek affetti. Bu da Allah’ın lütfudur. Nitekim Allah Celle Celâlehû Şura Suresi 30. ayette şöyle buyurdu:

وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ

“Başınıza gelen herhangi bir musibet kendi ellerinizle (suç) işlediklerinizdendir. Allah çok şeyden affeder.”  Her şeye ceza vermek isteseydi herkesi helak ederdi. Nahl Suresi 61 ve Fatır Suresi 45. ayetlerde bu hakikat, gösterdi.


Yorumlar

    Henüz yorum yapılmamış

Yorum Yaz