Bu ayetlerde şu
hakikatleri açıklarız:
-
Kâfirlerin Müslümanlardan korkmalarının
sebepleri
-
Ruhani, manevi ve maddi güçler
-
Kâfirlerin cezası korku içerisinde
yaşamak
-
Müminlerin ödülü ise emniyettir
-
Hezimetin sebepleri
-
İmtihan etmenin lüzumu
-
İnsanın içindeki olanlar
-
Şeytanın rolü
-
Halim olmak
سَنُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرُّعْبَ بِمَا أَشْرَكُواْ
بِاللّهِ مَا لَمْ يُنَزِّلْ بِهِ سُلْطَانًا وَمَأْوَاهُمُ النَّارُ وَبِئْسَ
مَثْوَى الظَّالِمِينَ وَلَقَدْ صَدَقَكُمُ اللّهُ وَعْدَهُ إِذْ
تَحُسُّونَهُم بِإِذْنِهِ حَتَّى إِذَا فَشِلْتُمْ وَتَنَازَعْتُمْ فِي الأَمْرِ
وَعَصَيْتُم مِّن بَعْدِ مَا أَرَاكُم مَّا تُحِبُّونَ مِنكُم مَّن يُرِيدُ
الدُّنْيَا وَمِنكُم مَّن يُرِيدُ الآخِرَةَ ثُمَّ صَرَفَكُمْ عَنْهُمْ
لِيَبْتَلِيَكُمْ وَلَقَدْ عَفَا عَنكُمْ وَاللّهُ ذُو فَضْلٍ عَلَى
الْمُؤْمِنِينَ إِذْ تُصْعِدُونَ وَلاَ تَلْوُونَ عَلَى أحَدٍ
وَالرَّسُولُ يَدْعُوكُمْ فِي أُخْرَاكُمْ فَأَثَابَكُمْ غُمَّاً بِغَمٍّ
لِّكَيْلاَ تَحْزَنُواْ عَلَى مَا فَاتَكُمْ وَلاَ مَا أَصَابَكُمْ وَاللّهُ
خَبِيرٌ بِمَا تَعْمَلُونَ ثُمَّ أَنزَلَ عَلَيْكُم مِّن بَعْدِ الْغَمِّ
أَمَنَةً نُّعَاسًا يَغْشَى طَآئِفَةً مِّنكُمْ وَطَآئِفَةٌ قَدْ أَهَمَّتْهُمْ
أَنفُسُهُمْ يَظُنُّونَ بِاللّهِ غَيْرَ الْحَقِّ ظَنَّ الْجَاهِلِيَّةِ
يَقُولُونَ هَل لَّنَا مِنَ الأَمْرِ مِن شَيْءٍ قُلْ إِنَّ الأَمْرَ كُلَّهُ
لِلَّهِ يُخْفُونَ فِي أَنفُسِهِم مَّا لاَ يُبْدُونَ لَكَ يَقُولُونَ لَوْ كَانَ
لَنَا مِنَ الأَمْرِ شَيْءٌ مَّا قُتِلْنَا هَاهُنَا قُل لَّوْ كُنتُمْ فِي
بُيُوتِكُمْ لَبَرَزَ الَّذِينَ كُتِبَ عَلَيْهِمُ الْقَتْلُ إِلَى مَضَاجِعِهِمْ
وَلِيَبْتَلِيَ اللّهُ مَا فِي صُدُورِكُمْ وَلِيُمَحَّصَ مَا فِي قُلُوبِكُمْ
وَاللّهُ عَلِيمٌ بِذَاتِ الصُّدُورِ إِنَّ الَّذِينَ تَوَلَّوْاْ مِنكُمْ يَوْمَ
الْتَقَى الْجَمْعَانِ إِنَّمَا اسْتَزَلَّهُمُ الشَّيْطَانُ بِبَعْضِ مَا
كَسَبُواْ وَلَقَدْ عَفَا اللّهُ عَنْهُمْ إِنَّ اللّهَ غَفُورٌ حَلِيمٌ
“Allah’ın hakkında hiç bir delil indirmediği şeyleri O’na
ortak koşmalarından dolayı kâfirlerin kalplerine büyük korku salacağız. Onların
geleceği de Cehennem’dir. İşte zalimlerin varacağı yer ne kadar kötüdür. Allah size olan zaferle vadini yerine getirdi. Şöyle ki; O’nun izniyle
onlara dokunarak onları öldürüyordunuz ama Allah size sevdiğinizi (zaferi)
gösterdikten sonra ne zaman siz isyan edip çekişmeye başladınız ve savaştan
kaçtınız o zaman size hezimet geldi. Sizden
dünyayı isteyen var, ahireti de isteyen vardır. Ondan sonra sizi imtihan etmek
için ellerinizi onların üzerinden kaldırdı. Yine de Allah sizi affetmiştir.
Allah müminlere karşı çok lütufkârdır. Şöyle
ki; Rasul arkanızdan çağırdığı halde siz savaş alanından uzaklaşıyorsunuz ve
hiçbiriniz bakıp dönmüyor. Bu nedenle Allah size keder üzerine keder verdi ki
gerek elinizden gidene, gerekse başınıza gelene üzülmeyesiniz. Allah
yaptıklarınızdan haberdardır. Sonra
o kederin arkasında Allah size emniyet indirdi ki; uyuklama hali bir kısmınızı
kaplıyordu. Kendi canının kaygısına düşmüş bir grup da Allah’a haksız yere
cahiliye devrindekine benzer düşüncelere kapılıyorlar. Şöyle diyorlar: Bu işten
bize ne? De ki bu iş ve bütün işler Allah’ın elindedir. Onlar sana
açıklamadıklarını içlerinde gizliyorlar ve şöyle diyorlar: Bu işten bize bir
şey olsaydı burada öldürülmezdik. Onlara şöyle de: Evlerinizde kalmış
olsaydınız bile öldürülmesi taktir edilmiş olanlar öldürülüp düşecekleri
yerlere kendiliklerinden çıkıp giderlerdi. Allah içlerinizdekini yoklamak ve
kalplerinizdekileri temizlemek için böyle yaptı. Allah içinizde ne varsa
hepsini bilir. İki ordu karşılaştığı
gün savaş meydanını bırakıp gidenleri sırf işledikleri bir kısım günahlar
yüzünden şeytan yerlerinden kaydırdı. Yine de Allah onları affetti. Muhakkak
Allah bağışlayıcı ve halimdir.”
Bu ayette Allah
müminlere güç ve moral vererek kâfirlerin kalplerine korku salacağına söz veriyor.
Bu şekilde müminler kâfirlerden korkmayacak, çünkü kâfirler kendilerinden
korkmaktadır ve bu nedenle kendilerine karşı sebat göstermeyeceklerdir.
Müslümanlar bu hakikati bilince cesaret göstererek kendileriyle savaşan kâfirlere
korkusuzca saldıracaklar.
Nitekim savaşanlar maddi
güçleri ne kadar fazla olursa olsun eğer moralleri bozuksa ve kalplerinde korku
varsa savaşı terk edip kaçarlar. Bu sebeple Müslümanlar her zaman sayıları ve
silahları az olmasına rağmen kendilerinden sayı ve silah açısından kat kat olan
düşmanlarını yendiler. Bu nedenle en kuvvetli güç ve faktör ruhani güçtür. Bu
da Allah’a tam tevekkül etmek, O’nun ipine sarılmak, dinine bağlanmak, O’nun
sözlerine inanmak ve vadine güvenmek, Cenneti’ne girmeyi ummak ve O’nun
rızasını hedef edinmekle elde edilir.
Müslümanlar ruhani güç sahibi oldukları için hep güçlü ve cesur olur ve
düşmanları üzerine korkusuzca ölümden korkmadan, daha doğrusu Allah uğrunda
ölümü temenni ederek kendilerini atarlar.
Kâfirler ise ya manevi
güçle ya da maddi güçle savaşırlar. Manevi güç ırkla ve kavimle övünerek
milliyetçilik, memleketlerini severek vatancılık, kendi cesaretleriyle övünerek
kişisellik gibi şeylerde tezahür eder. Halkını, ırkını, kabilesini ve aşiretini
sevdiğini, diğerlerine tercih eder veya üstün göstererek onları savunmaya ve
onlar uğrunda ölmeye hazır olur, böylece kendisinin mutlu olduğunu zanneder.
Çöl olsa bile daima yaşadığı memleket olan vatanı sever, her toprağa tercih
eder onu savunmaya çalışır. Her şey vatan için ve önce vatan gibi sözler sarf ederek
kendini tatmin etmeye çalışır. Kişisel cesaretini ve üstünlüğünü göstererek de
savaşır. Buna manevi güç denilir.
Maddi güç ise sadece
dünyevi bir arzu, mal, mülk ve para veya ganimet için savaşmaya hazır olmaya
maddi güç denilir. Bu durumda insan zarar görecekse savaşı terk eder. Çünkü
hesapları maddidir, kazancım yoksa ne için savaşayım, der. O nedenle münafıklar
eğer bir ganimet varsa savaşmaya gitmeye çalışırlar. Şiddetli savaş, zarar,
uzak yer, sıcaklık ve kötü şartlar varsa bahane uydurup kaçmaya çalışırlardı.
Tevbe Suresi 42-49. ayetlerde, Ahzab Suresi 12-20. ve Fetih Suresi 15-16. ayetlerde
onların bu durumları anlatıldı.
En kuvvetli güç ruhani
güçtür. Bu da Müslümanlarda tecelli eder. Bu şekilde kâfirler Müslümanlardan
korkarlar ve onların önünden daima kaçarlar. Bu nedenle kâfirler Müslümanları
siyasi olarak aldatmaya çalışırlar, onlara gelin görüşelim derler, yalan
söylerler, yem vermeye çalışırlar, onları fikren ve siyaseten saptırmaya
çalışırlar, başlarına ajanlarını getirmeye de çalışırlar ve bu ajanlar
vasıtasıyla onları yenmeye çalışırlar. Müslümanlar çoğu zaman ve özellikle asrımızda
bu nedenlerle yenilgiye uğradılar. Zira onların Hilafet Devleti ve halifesi
yoktur, başlarında hep ajanlar vardır, kâfirleri dost edinenler veya şöhret,
makam, mülk ve kendi çıkarlarını düşünen ve Allah’ın dinini devletten ve
siyasetten uzaklaştıran kimseler vardır. Bunlar Müslümanları aldatma işinde
ustadırlar.
Bu kâfirler Allah’ın
hakkında hiç bir delil indirmediği şeyleri O’na ortak koşmalarından dolayı
kalplerine korku salındı. Allah’tan kesin bir delil gelmediği halde şirke
koştular. O’nun dışında ilah edindiler veya O’nunla beraber ilah kabul
etmektedirler. Allah’ın ulûhiyet ve rububiyet sıfatlarına ortak tuttuklarında
şirk koşmuş olurlar. Allah Celle Celâlehû
Tevbe Suresi 31. ayette şöyle buyurdu:
اتَّخَذُواْ أَحْبَارَهُمْ وَرُهْبَانَهُمْ
أَرْبَابًا مِّن دُونِ اللّهِ وَالْمَسِيحَ ابْنَ مَرْيَمَ وَمَا أُمِرُواْ إِلاَّ
لِيَعْبُدُواْ إِلَهًا وَاحِدًا لاَّ إِلَهَ إِلاَّ هُوَ سُبْحَانَهُ عَمَّا
يُشْرِكُونَ
“(Yahudiler ve Hristiyanlar) Hahamları ve rahiplerini Allah’tan
başka rabler edindiler. Meryem oğlu Mesihi de. Oysa kendilerine yalnız tek ilah
olan Allah’a ibadet etmeleri emredildi. Ondan başka ilah yoktur. O onların
ortak koştukları şeylerden münezzehtir.”
Udey bin Hatem adlı bir
kişi Hristiyan iken bu ayeti duyunca: “Ey Muhammed! Onlar hahamlarına ve
rahiplerine ibadet etmediler! deyince Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem ona
şöyle dedi: “Onlara haramı helal ve helalı haram kılmadılar mı? Evet deyince Rasulullah
SallAllahu Aleyhi ve Sellem işte onlara ibadet etmek budur, dedi.” (
İbni Hanbel, Tirmizi ve İbni Cerir)
İşte, Yahudiler ve
Hristiyanlar hahamlarının kıldıkları helal ve harama uydukları için onları Allah’tan
başka ilah edinmiş oldular ve onlara ibadet etmiş oldular.
Müşrik Araplar da Allah’ın
indirdiğine ve Rasulüne tâbi olun ve uyun denilince; hayır, ata ve babalarımıza
tâbi olacağız, yollarını izleyeceğiz ve dediklerine uyacağız dediler. (Bakara
170, Maide 104)
Buna göre kim Allah’ın
indirdiği dışında helal ve haramı, yani; Kur’an ve Sünnet dışında serbestlik ve
yasaklık gösterirse veya kanunları çıkartırsa kendini Allah dışında bir rab ve
ilah tayin etmiş olur. Kim de bunlara uyarsa onları rab edinmiş ve onlara
ibadet etmiş olur. Bunlar zalim olurlar. Allah’a haksızlık yaptılar, çünkü şirk
koştular. Oysa en büyük zulüm şirktir. (Lokman 13)
Bu tip insanların cezası
hem dünyada hem ahirette pek ağırdır. Ahirette cezaları Cehennem’dir. Dünyada
cezaları değişik şekillerde olur. Bunlardan biri korku içerisinde yaşamaktır ve
özellikle Müslümanlardan korkmalarıdır. Müslümanlar güçsüz olsalar bile kâfirler
onlardan korkarlar. Allah Müslümanların elliyle de onları cezalandırır. Allah
Tevbe Suresi 14. ayette şöyle buyurdu:
قَاتِلُوهُمْ يُعَذِّبْهُمُ اللّهُ بِأَيْدِيكُمْ وَيُخْزِهِمْ
وَيَنصُرْكُمْ عَلَيْهِمْ وَيَشْفِ صُدُورَ قَوْمٍ مُّؤْمِنِينَ
“Onlarla (kâfirlerle) savaşın ki Allah ellerinizle onlara
azap versin, onları rezil etsin, sizi onlara üstün getirsin ve müminlerin
göğüslerini ferahlandırsın.”
Nitekim en tehlikeli ve
kötü şey korku içerisinde yaşamak ve karşı taraftan korkmaktır. Müminler ise,
hep emniyette ve korkusuzca yaşarlar. Savaşta bile korkmazlar ve emniyeti hissederler.
Bu nedenle imanlarına herhangi bir zulüm yani şirki karıştırmayanlar için
emniyet ve huzur vardır. (Enam 82) Allah savaşırken onların kalplerine emniyeti
ve huzuru sokar. (Enfal 10-11, Tevbe 26, Fetih 4)
Yine Nur Suresi 55. ayette
Allah; iman edip salih amel yapanlara şu sözü verdi: Onlar yeryüzünde kendi
dinini uygulayan halife ve hükümran olacaklar, kendileri için seçip razı olduğu
dinlerini egemen kılacak ve korkuları kaldırıp emniyet içerisinde yaşayacaklar.
Böylece Allah’a ortak koşmadan ibadet edecekler. Yalnız O’nun dinine tâbi
olurlar, O’nun emir ve nehylerini yerine getirirler. Sonra bunu inkâr ederlerse
onlar fasıktır, doğru yoldan ayrılmış olanlardır.
Rasulullah SallAllahu Aleyhi ve Sellem şöyle dedi: “Bir ay kadar yürüyüş mesafesinin uzaklığında
düşmanın benden korkmasıyla zafer sahibi oldum.” (Buhari ve Müslim) Bu da Rasul’e has değildir, Müslümanlar Allah’ın
dinine bağlı olarak bu din için mücadele ederlerse Allah düşmanlarının
kalplerine korku salar ve onların üstüne getirir. Böylece müminlere zafer
verir. Bunun delili yukarıdaki ayettir ve ifadesi bütün Müslümanları kapsar.
Ayrıca Enfal Suresi 12. ve 13. ayette Allah Celle Celâlehû şöyle buyurdu:
إِذْ يُوحِي رَبُّكَ إِلَى الْمَلآئِكَةِ أَنِّي مَعَكُمْ فَثَبِّتُواْ
الَّذِينَ آمَنُواْ سَأُلْقِي فِي قُلُوبِ الَّذِينَ كَفَرُواْ الرَّعْبَ
فَاضْرِبُواْ فَوْقَ الأَعْنَاقِ وَاضْرِبُواْ مِنْهُمْ كُلَّ بَنَانٍ
ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ
شَآقُّواْ اللّهَ وَرَسُولَهُ وَمَن يُشَاقِقِ اللّهَ وَرَسُولَهُ فَإِنَّ اللّهَ
شَدِيدُ الْعِقَابِ
“Rabbin Meleklere şöyle vahyetti: Ben sizinle beraberim,
müminlere sebat verin. Kâfirlerin kalplerine büyük korku salacağım. Onların boyunlarını
vurun ve onların her parmağını da vurun. Zira onlar Allah ve Rasulüne karşı
geldiler. Kim Allah’a ve Rasulüne karşı gelirse bilsin ki kesin olarak Allah’ın
azabı pek şiddetlidir.”
Allah Celle Celâlehû kâfirlerin kalplerine
korku salacağım diye müminlere söz verdikten sonra bu sözü yerine getirdiğini
gösterdi. Bu nedenle şöyle dedi:
“Allah size olan zaferle vadini yerine getirdi. Şöyle ki;
O’nun izniyle onlara dokunarak onları öldürüyordunuz ama Allah size sevdiğinizi
(zaferi) gösterdikten sonra ne zaman siz isyan edip çekişmeye başladınız ve
savaştan kaçtınız o zaman size hezimet geldi. Sizden dünyayı isteyen var,
ahireti de isteyen vardır. Ondan sonra sizi imtihan etmek için ellerinizi
onların üzerinden kaldırdı. Yine de Allah sizi affetmiştir. Allah müminlere
karşı çok lütufkârdır.” İşte Allah müminlere sözünü yerine getirdi. Fakat oradaki müminler
Uhud Dağı’ndan inerek Rasul’ün emrine isyan edip çekişmeye başlayınca onlara
hezimet geldi. Oysa kâfirlere dokunarak onları kolayca öldürüyorlardı.
Bunun manası müminlerin
hezimete veya yenilgiye uğramalarının baş sebepleri; Allah’a ve Rasulüne isyan
etmek, dünyayı ahirete tercih etmek ve çekişmektir. Bundan dolayı daha önce müminler kâfirlere
dokunarak onları kolayca öldürdükten sonra Allah müminlerin ellerini kâfirlerin
üzerinden kaldırdı. Artık onları kolayca öldüremiyorlar, zor duruma düşerek
savunmaya geçtiler. Dünyayı ahirete tercih edenler savaş meydanını terk etti, Rasulullah’ı
yalnız bırakıp kaçtılar. Ancak ahireti dünyaya tercih eden bir grup mümin
müstesnadır. Bu şekilde Allah müminleri imtihan etti. Dünyayı ahirete tercih
eden ile ahireti dünyaya tercih eden, sebat gösteren ile göstermeyenler, Rasul’e
itaat eden ile isyan edenleri birbirinden ayırdı. Zaferle ve hezimetle denedi.
Zafer olunca bazıları Rasul’ün emrine muhalefet ederek ganimetlere göz
diktiler. Bazıları da düşmanın saldırısını görünce kaçtılar. Bunlar böylece
imtihan edildiler.
Buna rağmen Allah
müminleri affetti. Çünkü Allah müminlere lütufkârdır. Allah pek merhametlidir,
onlar suç işlese de onlara belli cezalar vererek onların günahlarını siler,
böylece de onları affetmiş olur. Fakat
onları imtihan ettikten ve hezimetle cezalandırdıktan sonra affetti. Artık
cezalarını aldılar. Onlara daha ağır ceza vermeden ve belli bir ceza ile
yetinerek affetti. Bu da Allah’ın lütfudur. Nitekim Allah Celle Celâlehû Şura Suresi 30. ayette şöyle buyurdu:
وَمَا أَصَابَكُم مِّن مُّصِيبَةٍ فَبِمَا كَسَبَتْ
أَيْدِيكُمْ وَيَعْفُو عَن كَثِيرٍ
“Başınıza gelen herhangi bir musibet kendi ellerinizle (suç)
işlediklerinizdendir. Allah çok şeyden affeder.” Her şeye ceza vermek isteseydi herkesi helak
ederdi. Nahl Suresi 61 ve Fatır Suresi 45. ayetlerde bu hakikat, gösterdi.


Yorumlar
Henüz yorum yapılmamış